ชื่อวิทยาศาสตร์ : Leucaena leucocephala (Lamk.) de Wit
ชื่อวงศ์: LEGUMINOSAE – MIMOSOIDEAE
ชื่อสามัญ : Horse tamarind, Lead tree, Leucaena, White popinac
ชื่ออื่นๆ : กระถิน, กระถินไทย, กระถินบ้าน (ภาคกลาง), กะเส็ดโคก, กะเส็ดบก (ราชบุรี), ตอเบา, สะตอเทศ, สะตอเบา (ภาคใต้), ผักก้านถิน (เชียงใหม่), ผักหนองบก (ภาคเหนือ)
ลักษณะทั่วไป : ไม้พุ่มถึงไม้ต้นขนาดเล็ก ใบประกอบแบบขนนกสองชั้น เรียงสลับ ใบย่อยรูปขอบขนาน ช่อดอกแบบช่อกระจุกแน่น กลม ออกตามง่ามใบ ดอกสีขาวหรือเหลืองอ่อน ฝักแบนรูปขอบขนาน กระถินสูงได้ถึง 10 เมตร
แหล่งกำเนิด และการกระจายพันธุ์ :  กระถินมีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาเขตร้อน และหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก ทนความแห้งแล้งได้ดี และเติบโตเร็ว นำเข้ามาปลูกในประเทศไทยตั้งแต่สมัยสุโขทัย ปัจจุบันได้นำพันธุ์ที่ปรับปรุงใหม่เรียกว่า กระถินยักษ์ ซึ่งมีลำต้นสูงกว่าพันธุ์เดิมมาปลูกในภูมิภาคที่มีอากาศร้อนเพื่อกันลม
ประโยชน์ : ใบหมักเป็นปุ๋ย ใบ ยอด ฝัก และเมล็ดอ่อนใช้เป็นอาหารของวัว ควาย แพะ แกะ ไก่ ฯลฯ ยอดอ่อนและฝักอ่อนใช้กินเป็นผักได้ เมล็ดนำมาทำเป็นเครื่องประดับหลายชนิด เช่น สายสร้อย เข็มกลัด เข็มขัด ฯลฯ เปลือกให้เส้นใยสั้นใช้ทำกระดาษได้ แต่คุณภาพไม่ดี พันธุ์ที่ปรับปรุงใหม่เรียกว่า กระถินยักษ์ มีลำต้นสูงกว่าพันธุ์เดิม ปลูกเพื่อกันลมและบังแดดให้แก่พืชที่ปลูก เช่น ชา กาแฟ และใช้ทำฟืน